Φυτέψτε τους σπόρους, φύγετε από τη μέση

Μια συνέντευξη με τον Birju Pandya

Οι πολλοί ρόλοι του Birju Pandya στη ζωή του περιλαμβάνουν σύζυγο, πατέρα, φίλο και συνάδελφο. Ως εθελοντής του Deep Adaptation Forum (DAF) και επικεφαλής του Mindfulness Officer του Mobius, επικεντρώνεται στη σύνδεση της χρηματοδότησης, της εξέλιξης των συστημάτων και του εσωτερικού μετασχηματισμού. Η συντονίστρια επικοινωνίας του DAF Heather Luna είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί του για το ταξίδι του μέσω της Βαθιάς Προσαρμογής και για το τι μπορούμε να μάθουμε από τις αφηγήσεις της ανατολικής κατάρρευσης. Δείτε το βίντεο.

DAF: Πρόσφατα συνεργαστήκαμε μαζί σε ένα έγγραφο και αναφέρθηκε η λέξη "κατάρρευση", η οποία χρησιμοποιείται συνεχώς στη Βαθιά Προσαρμογή και βρίσκεται σε όλη την ιστοσελίδα. Και κάνατε ένα σχόλιο σχετικά με τη λέξη "κατάρρευση", αμφισβητώντας αυτή τη λέξη. Και επειδή φαίνεται τόσο θεμελιώδης για τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε στο DAF, άρπαξα την ευκαιρία και είπα: "Ας το εξερευνήσουμε αυτό!". Έτσι, είμαι εντελώς ανοιχτός στο να ακούσω την άποψή σας και να κάνω αυτή τη συζήτηση.

BIRJU PANDYA: Υπέροχα, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση να μοιραστούμε. Είμαι περίεργος για το τι θα προκύψει και εδώ.

Συνάντησα τις έννοιες της Βαθιάς Προσαρμογής μέσα από το δικό μου ταξίδι, τόσο προσωπικό όσο και επαγγελματικό. Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί με εργασίες σε επίπεδο συστημάτων: οικονομικά συστήματα, οικολογικά συστήματα και πώς αυτά συνεργάζονται μεταξύ τους. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις [Ηνωμένες] Πολιτείες, αλλά το υπόβαθρό μου είναι στις ανατολικές σχολές φιλοσοφίας και μυθολογίας. Είμαι μεγαλωμένος Ινδουιστής και Ινδός από καταγωγή, και επίσης ενδιαφέρομαι πολύ για τον Βουδισμό Theravada και τον Βουδισμό Mahayana. Και αυτό πραγματικά ενημέρωσε κάποιες από τις έρευνές μου σχετικά με τη λέξη "κατάρρευση". Μέσα σε αυτές τις σχολές υπάρχει αυτή η βαθιά ρίζα στη δράση χωρίς αποτέλεσμα, και στο να συμμετέχεις στην υπηρεσία χωρίς να έχεις την άποψη ότι είσαι ένα ξεχωριστό άτομο που κάνει κάτι. Δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσεις, δεν υπάρχει κόσμος να σώσεις, δεν υπάρχει διαφώτιση να πετύχεις. 

Το βρίσκω πολύ βολικό αυτή τη στιγμή. Γιατί αισθάνομαι ότι, όταν μαθαίνει κανείς για το πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται ο πολιτισμός μας, αισθάνεται αυτή την επείγουσα ανάγκη για δράση. "Πρέπει να κάνουμε μεγάλα πράγματα. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα και αποφασιστικά". Το ακούμε αυτό όλη την ώρα. Και για μένα αυτό είναι σαν παγίδα για τα δάχτυλα, γιατί τώρα απλώς διπλασιάζουμε το ίδιο πράγμα που μας έφερε εδώ: έλλειψη χρόνου, σκέψη προσανατολισμένη στην κλίμακα, αφηρημένη σκέψη. Έτσι, για μένα, η κομψότητα της Βαθιάς Προσαρμογής είναι ότι είναι μια επιδέξια οδός για να απελευθερώσουμε ίσως κάποιον από αυτή τη δυτικοποιημένη άποψη.

Υπάρχει ένας ψυχοθεραπευτής που ονομάζεται Karla McLaren ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο για τα συναισθήματα και, στην πραγματικότητα, για τη χρησιμότητα των συναισθημάτων, όπως η κατάθλιψη. Είπε ότι η κατάθλιψη είναι μια υπενθύμιση ότι κάτι πρέπει να πεθάνει - αλλά δεν είμαστε εμείς. Ομοίως, υπάρχει αυτή η συγχώνευση μεταξύ των ανθρώπων και αυτού του δυτικοποιημένου τρόπου ζωής, ότι κάτι πρέπει να πεθάνει - αλλά είναι οι άνθρωποι; Ή είναι αυτή η κοσμοθεωρία;

Ο φίλος μου, Michael Lerner, διευθύνει μια κλινική για τον καρκίνο εδώ στην περιοχή Bay Area. Λέει ότι ο καρκίνος στο στάδιο IV είναι μια "σκληρή μύηση", και ο σκοπός μιας σκληρής μύησης δεν είναι να επιβιώσετε. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ ισχυρό. Η κατάρρευση μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε επίπεδο - μπορεί να συμβεί σε ένα άτομο με καρκίνο. Αλλά τι καταρρέει στην πραγματικότητα και τι γεννιέται ξανά; Αν η κοσμολογία σας είναι γραμμική και τελειώνει με τον θάνατο, θα αντιλαμβανόσασταν την κατάρρευση με τον ίδιο βιβλικό, αποκαλυπτικό φακό. Και υποθέτω ότι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η κουλτούρα που θα δημιουργούσε την αποτελεσματικότητα και την ευθραυστότητα θα δημιουργούσε επίσης μια τέτοια κοσμοθεωρία. Ενώ οι παραδόσεις της σοφίας με τις οποίες είμαι συνδεδεμένος θα έλεγαν: "Ο κόσμος δεν είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο: "Θα ακολουθήσουμε τις αρχές των ζωντανών συστημάτων, και τα ζωντανά συστήματα δεν ακολουθούν αυτόν τον ρυθμό". Υπάρχει μια εποχικότητα σε αυτό. Και το γεγονός ότι βρίσκεστε σε ένα μέρος μιας εποχής δεν σημαίνει ότι η ύπαρξή σας δεσμεύεται από αυτή την εποχή.

DAF: Το λατρεύω, το λατρεύω. Θέλω να προχωρήσω προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά, πρώτα, προς αυτή: όταν είδατε τη λέξη "κατάρρευση", πώς θα είχατε αλλάξει αυτή τη διατύπωση;

PANDYA: Η κοσμοθεωρία μου βασίζεται στη θεωρία της ανθρώπινης ανάπτυξης. Ως κοινωνία, είμαστε πολύ καλοί στο να αναγνωρίζουμε ότι δημιουργείς νευρολογικές συνδέσεις και ενσωματώνεις προοπτικές για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα - αλλά μετά γίνεσαι δεκαοκτώ και αυτό σταματάει. Όχι ακριβώς! Ο Ken Wilber μιλάει για ολοκληρωμένη θεωρία και πώς υπάρχουν εμπειρικά διαφορετικά στάδια για το τι μπορούν να επιτρέψουν οι άνθρωποι χωρίς να κλείσουν. Έτσι, υπάρχουν διαφορετικές λέξεις που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω ανάλογα με το στάδιο αντίληψης στο οποίο βρίσκεται το κοινό σας. Για ορισμένους ανθρώπους, το σοκ, η οριστικότητα της λέξης "κατάρρευση" είναι αυτό που χρειάζεται για να τους βγάλει από το μυαλό τους. Αλλά για κάποιον άλλον, μπορεί να το αποκαλέσετε το τέλος της ζωής όπως την ξέρουμε, ή Kali Yuga, ή Dharma-Ending Age.

DAF: Το έκανα. ένα βίντεο την περασμένη Δευτέρα [13 Δεκεμβρίου 2020] με τον Eric Garza για το τραύμα και το πώς το νευρικό μας σύστημα απορρυθμίζεται. Χάνουμε την αίσθηση ότι αυτό είναι φυσική ιστορία, ότι αυτό συνεχίζεται για αιώνες, χιλιετίες, και είμαστε απλά μέρος του. Αυτό το είδος της ευκολίας της ύπαρξης είναι τόσο ξένο για τους ανθρώπους που έχουν εντρυφήσει στη δυτική κουλτούρα. Τι θα λέγατε ότι το Deep Adaptation Forum θα μπορούσε να προσφέρει για να απαλύνει αυτό το άγχος και να εισάγει αυτή την άλλη νοοτροπία;

PANDYA: Ναι! Για μένα, δεν είναι καν αυτή η άλλη νοοτροπία με την έννοια ότι είναι σαν διακόπτης του ενός ή του άλλου, αλλά περισσότερο σαν ροοστάτης ή κάτι ακόμα και πολυδιάστατο. Είναι η υποστήριξη της διαδικασίας του γίγνεσθαι στην οποία νομίζω ότι βρισκόμαστε. Ο καθένας από εμάς προσκαλεί και ενσωματώνει περισσότερες προοπτικές καθώς μεγαλώνει. Αυτό είναι μια φυσική διαδικασία, όπως το να φυτεύεις έναν σπόρο οδηγεί σε ένα φυτό. Και μπορούμε να μπούμε εμπόδιο σε αυτή τη διαδικασία. Ως κοινωνία, νομίζω ότι έχουμε δημιουργήσει δομές που είναι πολύ καλές στο να εμποδίζουν αυτή τη διαδικασία. Έτσι, σε κάποιο επίπεδο, η έρευνα που διεξάγω είναι πώς να υποστηρίξω τη διάλυση των ψεύτικη στερεότητα για να επιτρέψει αυτό το φυσικό γίγνεσθαι. Δεν είναι ότι κάνουμε κάτι εμείς: είναι ότι βγαίνουμε από το δρόμο του εαυτού μας.

Ένα σημαντικό κομμάτι αυτού είναι η κοινότητα, το να βρίσκεσαι κοντά σε ανθρώπους που επίσης ασχολούνται με αυτό το ζήτημα. Αυτό είναι που ο Βούδας θα αποκαλούσε ευγενή φιλία. Πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε δοχεία όπου η ευγενής φιλία σε οικείο επίπεδο είναι δυνατή; 

Ένα άλλο κομμάτι είναι οι πρακτικές. Υπάρχουν δύο ζώνες συνείδησης που νομίζω ότι τραβάει η ρητορική της Βαθιάς Προσαρμογής: η μία είναι ένα άτομο που απλά κλείνεται από αυτό και λέει, "Ω, Θεέ μου, δεν μπορώ καν να κοιτάξω εδώ". Και μετά υπάρχουν άνθρωποι που λένε: "Θεέ μου, τι να κάνω;". Υπάρχει πολλή μεθυστική ενέργεια που κρατιέται, επειδή αυτό έχει δημιουργήσει η κοινωνία. Αλλά η μεθυστική ενέργεια δεν οδηγεί σε αλλαγές στα πρότυπα συμπεριφοράς. Τι πρακτικές είναι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να γίνουν πιο ενσώματοι μέσα από την καθημερινή δράση, να συνδεθούν με την καρδιά τους, με τα χέρια τους, σε σχέση με την ανθεκτικότητά τους. 

Αν με [ρωτούσατε] πριν από δέκα χρόνια, "Θέλετε να προσκαλέσετε μια διαφορετική αίσθηση της γνώσης; Λοιπόν, θα πρέπει να υποκλιθείς." Θα έλεγα, "Τι;" Αλλά αν μου λέγατε: "Γνωρίζατε [ότι] κάθε φορά που η καρδιά σας βρίσκεται πάνω από το κεφάλι σας, η ροή του αίματος στο σύστημά σας αλλάζει; Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο γίνονται οι νευρολογικές συνδέσεις στον εγκέφαλό σας;" Θα έλεγα: "Εντάξει, τώρα είμαι πρόθυμος να ακούσω περισσότερο". Όχι επειδή είναι πιο αληθινό, αλλά επειδή η ζώνη της συνείδησής μου απαιτούσε αυτή τη μορφή επικοινωνίας.

DAF: Αυτό είναι υπέροχο, το λατρεύω αυτό. Το πρώτο σας σημείο σχετικά με την κοινότητα: αισθάνομαι ότι το Deep Adaptation Forum είναι μια κοινότητα όπου οι άνθρωποι έλκονται με διαφορετικούς τρόπους από διαφορετικές πρακτικές. Θα υπάρξουν θύλακες όπου θα είναι λίγο πιο εγκεφαλικά και μετά άλλοι όπου θα είναι πιο πνευματικοί. Και μερικοί άνθρωποι ανησυχούν ότι ίσως υπάρχει υπερβολική διαδικτυακή κοινότητα και οι άνθρωποι αποφεύγουν τους γείτονές τους. Ότι ίσως αφιερώνουμε πολύ χρόνο στις κλήσεις Ζουμ μεταξύ μας σε όλο τον κόσμο και αποφεύγουμε αυτό που βρίσκεται έξω από την πόρτα.

PANDYA: Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό, και κρατώντας στην άκρη το COVID με την ελπίδα ότι το 2021 είναι διαφορετικό, είναι η εθελοντική μου εμπειρία. Είμαι ενεργή εθελόντρια σε διάφορες οργανώσεις εδώ και καιρό, αλλά μία που έχω πολύ κοντά στην καρδιά μου είναι μια ομάδα που ονομάζεται ServiceSpace. Και ένας από τους κινητήριους παράγοντες που μας προσκαλεί σε μια θεωρία αλλαγής είναι αυτή η έρευνα για την ανάδυση. 

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι, η έννοια της εμφάνιση είναι να μην προγραμματίζω με στρατηγικό τρόπο - κάτι που είναι δύσκολο για μένα ως άτομο με κλασική μόρφωση και MBA και άλλα τέτοια πράγματα. Αλλά να προσκαλέσω πραγματικά την πιθανότητα ότι η φύση ξέρει τι κάνει. Είναι σαν να προσπαθείς να καλλιεργήσεις μια ζούγκλα σε ένα άγονο κομμάτι γης: υπάρχει το μονοπάτι του Miracle Gro και υπάρχει το μονοπάτι όπου θα δημιουργήσω τις συνθήκες για να συμβεί ένα μυκηλιακό δίκτυο και μετά θα φύγω από τη μέση. Και το είδα αυτό να συμβαίνει στο ServiceSpace όταν μια ομάδα που χρησιμοποιούσε τους διαδικτυακούς μας προσανατολισμούς αποφάσισε να ανοίγει τις πόρτες της μια φορά την εβδομάδα για ένα προσωπική πρακτική ενσυνειδητότητας. Αυτός ο ενθουσιασμός μεταδόθηκε και, είκοσι χρόνια αργότερα, υπάρχουν εκατοντάδες μέρη που κάνουν το ίδιο πράγμα, προσκαλώντας την τοπική τους κοινότητα στη δική τους διαδικασία του γίγνεσθαι.

DAF: Μου αρέσει αυτό. Ναι, μερικοί άνθρωποι είχαν ιδέες γύρω από το: υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον στο διαδίκτυο και δημιουργούμε κοινότητα, αλλά επίσης με κάποια δέσμευση να φυτέψουμε σπόρους έξω από την πόρτα μας. Και ίσως να το κάνουμε αυτό μέρος της πρακτικής μας, ότι το κάνουμε έξω από την πόρτα.

PANDYA: Σωστά; Η κυριολεκτική φύτευση σπόρων έξω από την πόρτα θα μπορούσε να είναι μια πρακτική. Αλλά αν έχετε έναν μεθυστικό προσανατολισμό, θα πείτε: "Λοιπόν, αυτό δεν είναι καλό, επειδή το σύστημα καταρρέει, και το να φυτέψετε μερικούς σπόρους δεν κάνει τίποτα". Αλλά αν έχετε μια κυκλική κοσμοθεωρία, θα πείτε: "Λοιπόν, οι σπόροι που φυτεύω εδώ στην πραγματικότητα φυτεύουν σπόρους εδώ [δείχνει στην καρδιά]". Αυτό μετατοπίζει τη νευρολογία μου, η οποία αλλάζει κάθε ενέργεια που κάνω στο μέλλον -συμπεριλαμβανομένων των πραγμάτων που μπορεί να συμβούν αφού αυτό το σώμα δεν θα υπάρχει καν.

DAF: Ξέρω πολλούς ανθρώπους που έχουν κολλήσει σε αυτό το "Μα πώς θα είναι η κατάρρευση;". Πρέπει να ξέρω πώς θα μοιάζει". Και πρόκειται για τη δημιουργία χώρων όπου οι άνθρωποι μπορούν να νιώσουν άβολα και να μάθουν πώς να αφήσουν πίσω τους αυτή την έννοια. Υποθέτω ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια πρακτική, επειδή είναι λίγο σαν διαλογισμός, όπου το μυαλό σου περιπλανιέται και το επαναφέρεις! Αρχίζεις να σκέφτεσαι: "Αν κάνω αυτό, πώς αυτό θα κάνει τα πράγματα καλύτερα μακροπρόθεσμα; Μπορείς να εγγυηθείς...;" Και τότε σταματάτε και επιστρέφετε στο: "Φυτεύω σπόρους για τον επόμενο κύκλο, την επόμενη εποχή - ό,τι κι αν είναι αυτό".

PANDYA: Μου αρέσει αυτό που λες. Και αυτή η ικανότητα για άγχος και φόβο: δεν πρόκειται να μπορέσουμε να σκεφτούμε τον τρόπο να ξεφύγουμε από αυτό. Δεν υπάρχει καμία ποσότητα πληροφοριών που μπορεί να παρασχεθεί που θα επιτρέψει σε ένα άτομο να υπερβεί τη σχέση του με το άγχος. Θα είναι μια διαδικασία ενσάρκωσης, όπου το δοχείο τους απλώς συνεχίζει να διευρύνεται.

DAF: Έχουμε κάποιους ανθρώπους που ανταποκρίνονται στην κατάρρευση με την προετοιμασία και άλλους που δεν θέλουν να μιλήσουν για προετοιμασία. Θέλουν πιο τρυφερές απαντήσεις, λιγότερες [από] το "Πώς θα επιβιώσω μόνος μου στο δάσος;". Πώς θα επιβιώσει η οικογένειά μου από την κατάρρευση;" Αισθάνομαι ότι αυτή η προσέγγιση δείχνει ότι, αν αφήσετε πίσω σας οποιονδήποτε στόχο, αυτό το αποτέλεσμα της επιβίωσης, και, αντ' αυτού, είστε πιο προσγειωμένοι στην εποχικότητα, τότε ίσως η φυσική σας κίνηση θα είναι προς τη γενναιοδωρία και την υπηρεσία.

PANDYA: Νομίζω ότι αυτό που περιγράψατε είναι όμορφο. Ο τρόπος με τον οποίο θα το αναπαρήγαγα είναι πιο διαφοροποιημένος από μια διχοτόμηση του αυτοπροσανατολισμού ή της υπηρεσίας. Είναι περισσότερο σαν, αν θα μπορούσαμε ενδεχομένως να χαλαρώσουμε τη θανατηφόρα λαβή μιας κοσμοθεωρίας, έτσι ώστε να μπορέσει να έρθει το ένα τοις εκατό από κάτι άλλο. 

Προσωπικά, προετοιμάζομαι! Ωστόσο, όποια προετοιμασία κάνω είναι βασισμένη στην κοινότητα. Οι δύο λέξεις από τις οποίες καθοδηγούμαι είναι η ανθεκτικότητα και η αναγέννηση, εφαρμοσμένες στο επίπεδο του εαυτού, της κοινότητας και της οικολογίας. Πώς μοιάζει η ανθεκτικότητα σε κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα; Λοιπόν, περιλαμβάνει κάποια ποσότητα τροφής όταν ζείτε σε ένα σύστημα just-in-time. Θέλετε να προσπαθήσετε να έχετε αυτό το φαγητό, όχι μόνο για εσάς αλλά και για την κοινότητά σας. Αλλά θέλετε επίσης να έχετε πρόσβαση σε έναν ώμο για να κλάψετε. Πώς μοιάζει το πένθος; Είστε σε θέση να θρηνήσετε; Είστε σε θέση να βρείτε χαρά χωρίς να έχετε πράγματα; Όλα αυτά είναι μέρος της ανθεκτικότητας. Και έπειτα υπάρχει το στοιχείο της αναγέννησης: πώς αναγεννώ την ικανότητά μου να βρίσκω εσωτερική γαλήνη, την ικανότητά μου να είμαι σε κοινότητα ακόμη και όταν τα πράγματα αλλάζουν, την ικανότητά μου να προσγειώνομαι σε αυτό που είναι πέρα από τα εποχιακά; Υπάρχει μια παράδοση σοφίας που θα με βοηθήσει να το κάνω αυτό;

DAF: Είναι μια απάντηση αγάπης, θέλοντας όλοι γύρω σου να τρώνε και να αγαπούν.

PANDYA: Πάρτε την πρωτότυπη προσέγγισή σας, όπως: "Πρέπει να πάρω όσο περισσότερα πυρομαχικά μπορώ". Όταν αυτό είναι το είδος της ρητορικής και των πρακτικών που προσκαλεί κανείς, είναι ένα κλείσιμο του εσωτερικού του εαυτού. Ξεχάστε αν θα ζήσετε ή θα πεθάνετε αργότερα: αυτή τη στιγμή, πεθαίνετε! Ποια είναι λοιπόν τα μονοπάτια που επιτρέπουν να αλλάξει αυτό ως κοινότητα, ως κουλτούρα; Νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα. Και η απάντηση δεν είναι μόνο το ριζικό άνοιγμα. Νομίζω ότι η απάντηση είναι πολύ πιο διαφοροποιημένη και προσαρμοσμένη στο πού βρίσκονται τα άτομα και οι κοινότητες στο δικό τους ταξίδι ανάπτυξης και εξέλιξης. Αλλά δεν μπορούμε απλά να αγνοήσουμε ότι συμβαίνει ένα ταξίδι ανάπτυξης-ανάπτυξης. Συμβαίνει, και όσο περισσότερο μπορούμε να βγούμε από τη μέση, τόσο περισσότερο υπάρχει η δυνατότητα να συνεχιστεί - είτε η ανθρώπινη φυλή είναι ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνει είτε όχι.

Η εικόνα είναι ευγενική προσφορά του LinkedIn