
Πώς προετοιμάζουμε τους νέους;
Ahmed Afzaal
Τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια διδάσκω σε ένα μικρό κολέγιο φιλελεύθερων τεχνών στα μεσοδυτικά της Αμερικής. Από τότε που "αφυπνίστηκα" για την κλίμακα και το εύρος της παγκόσμιας δυσπραγίας μας το καλοκαίρι του 2012, αναρωτιέμαι για το νόημα της κλίσης μου σε μια εποχή όπως αυτή. Συγκεκριμένα, βιώνω το εξής δίλημμα: Από τη μία πλευρά, θέλω οι φοιτητές μου να γνωρίζουν την πλήρη καταστροφή των όσων συμβαίνουν στον κόσμο, ώστε να μην αιφνιδιαστούν όταν συμβεί το αναπόφευκτο. Από την άλλη πλευρά, βρίσκω τον εαυτό μου να κρατά σκόπιμα πολλά από αυτά που γνωρίζω, κυρίως επειδή δεν πιστεύω ότι μπορώ να τους παράσχω τη συναισθηματική υποστήριξη που θα χρειαστούν αφού σηκώσω την κουρτίνα μέχρι πάνω. Όπως το βλέπω, το δίλημμα προκύπτει από την παραδοχή μου ότι πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου, παρόλο που αυτό το έργο -η εκπαίδευση των νέων σχετικά με το μέγεθος της δυσχερούς κατάστασης και η φροντίδα των συναισθηματικών τους αναγκών είναι σαφώς κοινοτική ευθύνη. Σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον, η ευθύνη αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω μιας συνεργατικής, διεπιστημονικής προσπάθειας, κατά προτίμηση με την πλήρη υποστήριξη των διοικητικών στελεχών.
Διάβασα την εργασία Deep Adaptation του Jem Bendell όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2018. Το έγγραφο επιβεβαίωσε αυτό που ήδη γνώριζα, αλλά έκανε κάτι περισσότερο από αυτό. Παρείχε ένα λεξιλόγιο για να μιλήσουμε για τη δύσκολη θέση μας με τρόπο που δεν οδηγεί στην απελπισία της αδράνειας. Η προσέγγιση της βαθιάς προσαρμογής προσφέρει μια διέξοδο προς τα εμπρός σε μια κατά τα άλλα απελπιστική κατάσταση, και είμαι εξαιρετικά ευγνώμων που κάποιος είχε τη σοφία να αναπτύξει και να μοιραστεί αυτή την προοπτική.
Με δεδομένο το δίλημμα που περιέγραψα παραπάνω, και με δεδομένη τη νέα προσέγγιση που προτείνει η Βαθιά Προσαρμογή, το ερώτημα που με απασχολεί είναι το εξής: Πώς προετοιμάζουμε τη νέα γενιά ώστε να μεγιστοποιήσουμε την ευημερία και την ευημερία της; Με άλλα λόγια, πώς θα δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε να μπορούν να κοιτάξουν στην άβυσσο χωρίς να πέσουν σε αυτήν; Πιο πρακτικά, πώς φέρνουμε τη Βαθιά Προσαρμογή στα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, ή, εναλλακτικά, πώς φέρνουμε τους μαθητές μας στο δίκτυο της Βαθιάς Προσαρμογής; Δεδομένου ότι διδάσκω μαθητές ηλικίας 18-22 ετών, αυτή είναι η δημογραφική ομάδα για την ευημερία και την ευημερία της οποίας ενδιαφέρομαι περισσότερο, αν και οι μαθητές κάτω των 18 ετών έχουν επίσης ανάγκη από κατάλληλη καθοδήγηση.
Έχοντας πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα από όλα αυτά μόνος του, προσκαλώ καθηγητές κολεγίων και πανεπιστημίων από όλους τους κλάδους να συναντηθούν και να ασχοληθούν με το θέμα της Βαθιάς Προσαρμογής, όπως αυτό σχετίζεται με την προετοιμασία της νέας γενιάς. Γνωρίζω ότι πολλά από αυτά που διδάσκονται σήμερα στα ιδρύματά μας χάνουν γρήγορα την πραγματική τους αξία και ότι είναι επιτακτική ανάγκη να επανεξετάσουμε τα προγράμματα σπουδών και τις παιδαγωγικές μας μεθόδους και να τα ευθυγραμμίσουμε με τις πιθανές ανάγκες των φοιτητών μας τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες. Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, το μόνο που προτείνω είναι απλώς μια κατεύθυνση, όχι έναν συγκεκριμένο προορισμό. Η πρόσκληση είναι να συναντηθούμε με πνεύμα έρευνας και περιέργειας, να διερευνήσουμε τις ανάγκες και τις δυνατότητες με συνεργατικό τρόπο και να κάνουμε την προκαταρκτική εργασία που είναι απαραίτητη για τον προσδιορισμό συγκεκριμένων στόχων, στρατηγικών και τακτικών. Δουλεύοντας μαζί, ίσως μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα νέο μονοπάτι σε αυτή την ερημιά.
Η πρόσκλησή μου απευθύνεται πρωτίστως σε όσους διδάσκουν σε κολεγιακό ή πανεπιστημιακό επίπεδο (ή αλλιώς μεταδευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση), αλλά απευθύνεται επίσης σε οποιονδήποτε σχετίζεται με την τριτοβάθμια εκπαίδευση με οποιαδήποτε ιδιότητα. Εάν ενδιαφέρεστε, παρακαλούμε να ανταποκριθείτε σε αυτή την πρόσκληση σχολιάζοντας αυτή την ανάρτηση στο ιστολόγιο, στο Φόρουμ Βαθύτερης Προσαρμογής ή στην ομάδα Βαθύτερης Προσαρμογής στο Facebook. Μπορείτε επίσης να επικοινωνήσετε απευθείας μαζί μου στο dr.ahmed.afzaal@gmail.com.
Βιογραφικό συγγραφέα:
Ο Ahmed Afzaal είναι αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Θρησκευτικών στο Concordia College, Moorhead, MN.
Δικτυακός τόπος: https://ahmedafzaal.com
Facebook: https://www.facebook.com/ahmed.afzaal.7
Twitter: https://twitter.com/ahmed_afzaal
βαθιά προσαρμογή, εκπαίδευση, εκπαιδευτικοί, ανθεκτικότητα, φοιτητές, νέοι ενήλικες
Gwen Fischer
Ahmed: Πιστεύω ότι η πιο σημαντική υποστήριξη που μπορούμε να παρέχουμε (ειδικά στη δημογραφική ομάδα που διδάσκετε) είναι να τους ακούμε, αντί να τους λέμε- αυτός είναι πιθανότατα ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές μέρος για να εκφράσουν τους φόβους τους, να εξερευνήσουν τις αβεβαιότητές τους και να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι τους. Σε μια δεδομένη τάξη, όπως σίγουρα γνωρίζετε, θα υπάρχει ένα ευρύ φάσμα γνώσεων και φόβων. Ευχαριστώ για το ιστολόγιό σας - καθώς και για τα συναισθήματά σας που θέλουν να προστατεύσουν τους νέους. Ακόμη και πολύ μικρότερα παιδιά συχνά γνωρίζουν πολύ περισσότερα από όσα εμείς οι ενήλικες τους αναγνωρίζουμε - και η φαντασία τους και τα συναισθήματα ότι είναι μοναδικά συχνά τα κάνουν να αισθάνονται μόνα τους.
Lisa Gordon
Όμορφες ερωτήσεις και προσκλήσεις, Ahmed.
Ως οπαδός και εφαρμοστής των μεθόδων που συνιστώνται στα βιβλία του Parker Palmer (συμπεριλαμβανομένου του "Courage to Teach"), γνωρίζω ότι η ακεραιότητα και η αυθεντικότητα είναι τα βασικά στοιχεία. Οι μαθητές καταλαβαίνουν πότε οι δάσκαλοι δεν πιστεύουν αυτά που λένε και αξίζουν να γνωρίζουν με τι παλεύουν οι δάσκαλοί τους. Και οι διοικητικοί υπάλληλοι πρέπει να υποστηρίζουν την επικαιροποίηση του προγράμματος σπουδών με τρόπο που να αναγνωρίζει τη μεταμόρφωση του κόσμου.