COP26 - een dagelijkse reflectie

COP26 dag 13. Het einde is nabij....of misschien ook niet.

COP26, en na twee hectische weken is het nu de (voorgenomen) laatste dag van onderhandelingen en opstellen... hoewel het er nu al naar uitziet dat deze tot ver in de nacht doorgaan, en misschien morgen en verder.

Sommigen noemen de COP een mislukking, anderen zeggen dat zij met "voorzichtig optimisme" moet worden begroet - dat het enkele feit dat sommige dingen op tafel liggen, zij het met waterige toezeggingen, een belangrijke stap voorwaarts is.

Hoe dan ook, het is duidelijk niet genoeg om een veilige en bloeiende toekomst voor ons en onze medebewoners op deze planeet veilig te stellen; dat punt zijn we al enige tijd geleden gepasseerd.

Wat heel mooi is geweest, is de inzet van actievoerders en activisten, die onophoudelijk en soms met vreugde hun passie - en soms zichzelf - op het spel zetten in het belang van klimaatrechtvaardigheid. Niet voor hen de bloedeloze protesten dat we, met een paar aanpassingen, "onze manier van leven kunnen behouden" (wie is die "we", waar je het over hebt, Global Northern male? een minuscuul deel van de planeet). En is dat echt een ambitie die de moeite waard is?

Wat is er met jullie gebeurd, jullie besluitvormers en 'leiders'? Wat is er gebeurd met jullie, rijke narcisten die geloven dat de waarden van menselijkheid en respect voor deze wereld niet voor jullie gelden? Jullie arme zielen, jullie lijken... wat is het tegenovergestelde van evolueren - devolueren, of terugvallen, of anderszins terugtrekken in een soort spiritueel oerslijm, denk ik.

Als je je macht afstemt op het geld dat je controleert, de bedrijven, de levens, geef je een immense gijzelaar (jezelf) aan het fortuin. Als die dingen je verraden, is er niets om op te vertrouwen.

Velen van ons, gewone mensen, hebben onderweg dezelfde fouten gemaakt, zelfs als we ons op die bepaalde waardeschaal niet tot uw eigen onstuimige hoogten verheven zagen; de meeste mensen misschien nog wel. De verworvenheden normaliseren, de defensiviteit normaliseren.

Wie heeft jou deze schade toegebracht? Wie heeft je laten geloven dat je alleen iets waard bent, de moeite waard, waard, als je geld en status hebt en controle over mensen en gebeurtenissen? .....Dat is zo'n fragiele "kracht", en als mens kun je zoveel meer zijn. Wanneer je er klaar voor bent - en alsjeblieft, liever vroeger dan later, maar het moet zijn wanneer JIJ er klaar voor bent - kom dan bij ons.

Sluit je aan bij degenen onder ons die leren dat kracht niet afhankelijk hoeft te zijn van controle; dat we kunnen genieten van de ware genoegens van het leven - gemeenschap, verbondenheid, de zekerheid dat er mensen zijn die je helpen als je dat nodig hebt; een teug boslucht, of (als je mij bent) een teug zeewater als je wild zwemt... de liefde en trouw van een hond; de herkenning van een gedachte, in een goed geschreven boek. De glimlach van iemand die je hebt geholpen. De vreugde van het "verspillen" (en dat bestaat niet) van een middag.....

Soms flirt ik met woede, over de economische macht die jullie controleren maar weigeren te delen of zelfs goed te gebruiken, omdat jullie te bang zijn en omdat jullie ego's erop vertrouwen.

En soms - soms - voel ik medelijden. Omdat er een wereld, of misschien bedoel ik een leven, wordt aangeboden - hier in het hier en nu - waar mensen leren hun kwetsbaarheid onder ogen te zien; om hun angsten voor zichzelf en hun kinderen in een door het klimaat geteisterde toekomst onder ogen te zien. En om te besluiten dat, wat de uitkomst ook is - misschien nu buiten ieders controle - er altijd een goede reden is om het juiste te doen. Niet alleen omdat het beter voelt, of omdat het iemand anders helpt, maar omdat het gewoon... is. En omdat het zo is, zijn we dat ook.

COP26 dag 11. Praten over vervoer, maar de verkeerde kant op

Er zijn niet veel mensen die nog enthousiast zijn over hoe de onderhandelingen verlopen - nou ja, afgezien van degenen die gaan profiteren van initiatieven om de economie te "vergroenen", hoewel dit een kleur lijkt te hebben die lijkt op die van verbleekte dollarbiljetten.

Het is zeer deprimerend om te lezen over de oprichting van een nieuw financieel instrument - de "Natural Asset Company", die "...houd
de rechten op de ecosysteemdiensten die op een bepaald stuk land worden geproduceerd, diensten zoals koolstofvastlegging of schoon water.Dat is naar schatting $4 quadrillion aan activa, oftewel gecommodificeerde natuur, tot nu toe blijkbaar....en het wordt aangeprezen als een route naar een meer duurzame economie.

Dat is het niet.

Pogingen om een monetaire waarde toe te kennen aan de natuur zijn niet nieuw: al tientallen jaren wordt geprobeerd de waarde van verschillende aspecten van het milieu te bepalen... van de waarde van bijen en andere bestuivers voor de landbouwindustrie, bij het bestuiven van voedselgewassen, tot het zware werk dat planten doen bij het reinigen van ons water en onze lucht.

Maar over de "waarde" van de natuur beslissen in termen van geld alleen is gevaarlijk reductief... we weten allemaal dat de dingen die er echt toe doen niet te koop zijn, of we het nu hebben over liefde of gezelschap, een mooi uitzicht, een moment van vrede, een gevoel van veiligheid - of zelfs de complexe interacties van de mycelia onder onze voeten.

Zoals de groei van het BBP een gevoelloze, eendimensionale, achterhaalde manier is om "vooruitgang" te meten, zo is elke poging om de waarde van het milieu in geld uit te drukken dat ook. Het ziet de natuur als niet meer dan haar gebruikswaarde voor de mens, wat zowel narcistisch als dom is; vaak begrijpen we nog niet eens de voordelen die we halen uit het feit dat we deel uitmaken van het prachtige, ondoorgrondelijk complexe systeem dat ons in stand houdt. Dus - als we het verkeerd prijzen, wat dan? Als voormalig fondsbeheerder ben ik me terdege bewust van de risico's van het verkeerd prijzen van activa; iemand moet altijd betalen. Als het om onze planeet gaat, is de inzet veel en veel hoger, en er zullen veel mensen zijn die de rekening betalen.

In elk geval wil ik natuurverschijnselen niet eens "hulpbronnen" noemen, want dat reduceert ze tot meer spullen die wij kunnen opmaken en weggooien. Maar zelfs als ze dat waren, zouden ze niet te koop mogen (en kunnen ze moreel niet) zijn. Als ze aan iemand 'toebehoren', zijn ze van ons allemaal - en vooral van degenen die het land hebben onderhouden, hun koolstofuitstoot hebben beheerd en van de natuur hebben gehouden zoals je van je dierbaren zou houden. Deze laatste kunstgreep is een diefstal van de overvloed van de aarde, een poging om schaarste te creëren van gemeenschappelijke 'goederen' zoals ademende lucht en drinkbaar water, dingen die zowel overvloedig als gratis zouden moeten zijn (en dat in levende herinnering zijn geweest).

Straks zetten ze een prijs op onze vrijheid van denken....

Hieronder ziet u een extern verslag van "Unlimited Hangout": sommige aspecten van de werking van NAC's moeten nog blijken.

Wall Street's overname van de natuur gaat verder met de lancering van een nieuwe beleggingsklasse

COP26 dag 10: vandaag ligt de nadruk op gender

...maar ik heb mijn (nou ja, Janet Lees') gedicht opgebruikt dat verwijst naar enkele genderkwesties op zondagavond. Het is een feit dat over de hele wereld vrouwen het zwaarst worden getroffen door bezuinigingen, klimaatchaos en nog veel meer...het is een feit.

Maar ik heb het opgebruikt. Daarom hier een prachtig interview met de onlangs benoemde coördinator van DAF, Igor Polskiy: https://cometogether.me/igor-polskiy-biocentric-paradigm-shift-compassionate-action-and-post-crisis-hope/.

Hierin wordt Igor geïnterviewd door DAF's David Baum - die bekend staat om zijn gracieuze en bedachtzame MC'en van vele DAF en andere interviews, inclusief de periodieke Facebook Live evenementen van het Kernteam. Dit interview met Igor is een prachtige discussie, waarbij David zijn visie geeft op wat het betekent om mens te zijn in het licht van de ineenstorting van wat we kunnen doen ... en waarom radicale hoop kan binnenstromen zodra we de 'hoop' opgeven in uitkomsten die steeds onwaarschijnlijker worden.

Het is een geweldige, inzichtelijke luisterbeurt. Verwen uw oren.

https://cometogether.me/igor-polskiy-biocentric-paradigm-shift-compassionate-action-and-post-crisis-hope/

COP 26 Dag 9: De dag na de rustdag

Weet ik wat ik voel, en voel ik wat ik weet? Deze vragen rezen bij mij toen ik gisteren, op 7 november 2021, nadacht over de formele vrije dag van de Conferentie van partijen.

Opgevoed in een joods-christelijke cultuur, kwam het idee dat de zondag een rustdag is snel in me op. Ik behoor niet tot een religieuze denominatie - mijn overdenking op dag 7 was een poging tot het 'heilige' standpunt dat ik inneem. Het leek erop dat metafysische overwegingen in de ether zaten, en als de geest je beweegt....

Ik mediteer met mijn ogen open en laat me omhullen door mijn omgeving. Als dat lukt, is het een ervaring voor het hele lichaam, een soort gemeenschap met de kamerplanten, de katten en alles wat door het raam voorbij komt. Wat ik op die momenten weet, wordt niet bewust in mijn ogen, hersenen of lichaam vastgehouden. Het is een vredig gevoel van enorm uitgestrekte en omvattende grenzen. Wat ik de rest van de tijd weet/voel - in het dagelijks leven en bij het nemen van beslissingen - is meestal helemaal niet rustgevend.

Dit heeft te maken met Deep Adaptation, in die zin dat we ons beslist niet uit deze situatie zullen denken, en dat geldt ook voor degenen die in Glasgow de beslissingen zouden moeten nemen. Aangezien het onverwachte het onverwachte voortbrengt, zullen we gedwongen worden onze weg vooruit te voelen. We hebben niet één dag rust nodig, maar een overvloed aan tijd om ons te oefenen in het omarmen van het heden, precies zoals het is, in een gemeenschap die alle anderen omvat en omvat.

Voor degenen die mitigatiestrategieën en onderhandelde doelstellingen nastreven, lijkt deze suggestie misschien uiterst onpraktisch. Maar in wezen bereidt aanpassing ons vermogen om gracieus in alle richtingen te bewegen voor en versterkt het. We moeten meer vrije dagen nemen, en ze gebruiken om uit te rusten en te oefenen, want wat er ook gebeurt, het zal elk grammetje van onze standvastigheid en geest vergen.

P.S. Als de rustdag in uw cultuur een gewoonte van tiende inhoudt, vergeet dan niet dat deze gemeenschap wordt geleid door het Deep Adaptation Forum. Ga voor meer informatie en om te doneren naar https://opencollective.com/deep-adaptation-forum

Dag 8 van COP26: een rustdag

Vandaag, zondag, is een vrije dag voor de onderhandelaars en andere formele genodigden voor COP26 in Glasgow. Ongetwijfeld zal dat hard nodig zijn; hoewel we enkele bemoedigende verklaringen hebben gehoord, moeten er nog veel details worden uitgewerkt. Zal dit tot goede resultaten leiden, of zal het allemaal gebakken lucht zijn? Zoals bij alles wat complex is en doorweven met gevestigde belangen, zal de waarheid waarschijnlijk ergens in het tussengebied liggen.

Daarom lijkt het me een goed moment om dit puntige, aangrijpende gedicht van DAF's eigen poëzieredacteur en veelgeprezen dichteres, Janet Lees, met u te delen. Dank je wel, Janet!

Hete lucht

Bij de gesprekken luistert een onzichtbare vrouw

aan staande stenen van mensen. Ze komen 

uit het verre noorden waar het land olie bloedt.

Ze maken de lucht heet met hun drukke monden.

Hun adem komt in leidingen en kabels terecht, 

in de longen van de vrouw. 

Ze draagt het terug naar haar tondeldoosdorp, 

waar de botten van de aarde door de huid heen steken,

schroeit de voeten van kinderen die lopen voor water

bijgewoond door vogels in begrafenispakken. 

Ze opent haar mond om te spreken 

en de hitte van de oliemannen komt eruit. 

Haar buurjongen David pakt het met volle kracht aan;

een brander die zijn erwtenstokken verwijdert. 

De hete storm reist snel, opent scheuren 

die olifanten in hun geheel opeten, de aarde leegzuigen... 

verbrande huid tot aan de rand van de ruimte, 

waar het in stof verandert en terug naar beneden drijft... 

op graven vol met stokken die alleen door stenen gemarkeerd zijn - 

geen spoor van de woorden die als schoppen dienden.

Janet Leeshttps://janetlees.weebly.com/. Oorspronkelijk gepubliceerd in de Planet in Peril bloemlezing, Fly on the Wall Press (https://www.flyonthewallpress.co.uk/planet-in-peril)

Dag 7: Wie besteedt er precies aandacht aan COP26?

Het thema van vandaag in Glasgow is de Natuur, en toch loopt een dergelijke inkadering in precies dezelfde val als de oorzaak van onze hachelijke situatie. Dat wat wij "natuur" noemen, plaatsen boven, buiten of los van het domein van de menselijke soort, is een verleidelijke truc van het intellect. Natuur - dat ding daar aan de andere kant van het raam, het hek, de weg. Alsof we geen deel uitmaken van deze onderling afhankelijke levende entiteit die we Aarde noemen! Alsof de Aarde niets te maken heeft met de opkomst van elk wezen dat deze plek met haar en elkaar deelt.

Wie let er precies op COP? Wij stellen dat de natuur dat niet doet. Walvissen zijn bezig de essenties van het walvis-zijn te belichamen, paddenstoelen groeien naar hun rizomatische inhoud, rivieren en oceanen maken estuaria waar ze elkaar ontmoeten, enzovoort. Maar omgekeerd is de natuur de enige die oplet, zoals de logica en het gezond verstand van de paragraaf hierboven aangeeft. COP is gewoon een manifestatie van mensen die menselijk zijn zoals alleen de Aarde dat wil. Sommigen van ons geven om wat er gebeurt, een groot aantal van onze soort is volop bezig hun gezin warm en gevoed te houden, en anderen geven er gewoon geen moer om of verzetten zich er actief tegen. Dit alles moet nu de voorkeur van de Aarde zijn, hoe tegenstrijdig het ook lijkt.

Dus, COP zal onvermijdelijk de mensen die opletten teleurstellen...en wat dan nog. Een afschuwelijke uitsterving is in volle gang, en toch is elke nieuwe dag ook een Cambrische explosie van eros, overvloed en vitaliteit die nog een paar miljard jaar lang dag in dag uit zal doorgaan. Het internaliseren van onze plaats binnen die 'Natuur' is een kans om (opnieuw) te leren dat alleen wij voor onszelf kunnen zorgen - en 'onszelf' staat gelijk aan alles wat we categoriseren als mens en natuur en walvissen en paddenstoelen en estuaria.

Veel activiteiten georganiseerd door Deep Adaptation Forum zijn erop gericht dit begrip te helpen bevorderen, waaronder Earth Listening, Wider Embraces, Deep Relating, en vele andere die op DeepAdaptation.info/events staan vermeld. Wij' in de DA-gemeenschap waarderen de inspanning die 'jullie' leveren om de onderlinge afhankelijkheid, die de kern vormt van 'ons' wederzijds floreren, mogelijk te maken en te belichamen. Op naar COP Day #8 en naar elke andere hoofdletter-D dag die nog moet komen.

Dag 6: Dit is wat we voor je wensen, dit is wat we van je nodig hebben...

Excuses voor de onderbreking van een paar dagen, helaas ben ik gestrand op wat wij Manxies "het andere eiland" noemen; maar we noemen het nooit "het vasteland". Maar ik heb de COP26 gevolgd, en sommigen van jullie ongetwijfeld ook. Het is een op-en-neer reis, nietwaar ....? Vandaag stond in het teken van jongeren, en er vonden enkele enorme bijeenkomsten plaats. In verschillende gevallen zien we beter 'leiderschap' - als we dat even opvatten als het inspireren en motiveren van anderen en het modelleren van inclusieve, zinvolle actie - van deze jongeren dan van sommige van de zogenaamde volwassenen.

Ik moest daaraan denken toen ik vanmorgen een dagelijkse bijeenkomst en wake bijwoonde, om alle mensen in Glasgow (besluitvormers, onderhandelaars en actievoerders) in ons hart te sluiten voor troost, moed en medeleven. Zelfs als je, zoals ik, vermoedt dat er meer 'ruis dan signaal' zal zijn en veel krantenkoppen met weinig details erachter.... zelfs dan verdient hun heelheid zorg. Al die kwetsbare hoop, moed en liefde. En zij zal worden gehoord.

Hoe dan ook, we eindigden de wake van vanmorgen met een perfecte zegen, voor degenen die onderhandelen bij COP26. Het was John O'Donohue's "A Blessing for One Who Holds Power". Hieronder vindt u een opname van de man zelf die zijn eigen werk voorleest; daarna volgt de tekst. Geniet ervan, en als u zo'n geloof aanhangt, wens het dan misschien toe aan hen die het het meest nodig hebben....

Een zegen voor iemand die macht heeft

Moge de gave van leiderschap in u ontwaken als een roeping,

Houd u bewust van de voorzienigheid die u roept om te dienen.

Zo hoog boven de bergen spreidt de adelaar zijn vleugels,

Moge je perspectief groter zijn dan het uitzicht vanaf de heuvels.

Als de weg vlak en saai is in tijden van grijze uithouding,

Moge uw verbeelding horizonten blijven oproepen.

Als de dorst brandt in tijden van droogte,

Moge je gezegend zijn om de bronnen te vinden.

Moge je de wijsheid hebben om de tijd duidelijk te lezen

En om te weten wanneer het zaad van verandering zal bloeien.

In jouw horen mag er een heiligdom zijn

Voor de stilte waar helderheid wordt geboren
Moge je werk doordrenkt zijn met passie en creativiteit

En de wijsheid hebben om mededogen en uitdaging in evenwicht te houden.

Moge je ziel de genade vinden

Om boven het gezeur van kleine middelmatigheden uit te stijgen.

Moge je kracht nooit een omhulsel worden

waarin ons hart stilletjes zou atrofiëren.

Moge je je eigen kwetsbaarheid verwelkomen

als de grond waar genezing en waarheid samenkomen.

Moge de integriteit van de ziel uw eerste ideaal zijn,

de bron die je werk zal leiden en zegenen.

John O'Donohue: uit zijn boek, Benedictus...wij...hier beschikbaar: https://www.johnodonohue.com/store

Dag 3: ...en toen gingen ze naar huis.

Vandaag, de derde dag van de COP, was ook het tweede deel van de top van wereldleiders. Er waren hartstochtelijke toespraken, enkele toezeggingen, enkele teleurstellingen. Als dit onze leiders zijn, waar brengen ze ons dan heen? Wie weet, maar de meesten van hen hebben nu "hun deel gedaan" en zitten veilig in hun privéjets, op weg naar huis, terwijl de besprekingen overgaan van retoriek naar horsetrading.

Veel leden van de DAF-gemeenschap zien het proces van veranderingen op de vereiste schaal als een "inside job" - dat juist leven mensen kan helpen om juiste dingen te doen, ongeacht (en ongebonden aan) de resultaten. Voor mij vat de hermeneut Raimon Panikkar dit prachtig samen in zijn "negen sutra's om bij te leven". Hij zegt:

"Ik heb mezelf negen regels gegeven, of sutras.
1. Begin bij mezelf (niet proberen anderen te veranderen).
2. In mezelf beginnen (dus zonder impuls van buitenaf).
3. Mezelf openstellen voor de hele werkelijkheid (geen 'gespecialiseerde' spiritualiteit).
4. Begin waar ik zelf ben...niet wachten op het ideale vertrekpunt. Bijvoorbeeld: zodra ik geld heb, zodra ik trouw etc....
5. Denk niet aan de gevolgen. Hier heeft men een zuiver hart nodig: anders wordt men bang. Niemand kan alle gevolgen van tevoren berekenen, zelfs een computer niet.
6. Wees solidair - dus niet geïsoleerd. Eenzaamheid hoeft geen afzondering te betekenen. Solidariteit kan betekenen: groep, familie, vrienden, wat dan ook.
7. Wees zelfgemotiveerd - dus zonder hulp van buitenaf, zonder voorbestemming, zonder vast doel. Het ware zelf kan nooit gemotiveerd worden door een doel!
8. Wees geweldloos - span de wil niet op, wil niets overwinnen. Anders is men slechts voortdurend aan het onderdrukken.
9. MAAK ALTIJD EEN NIEUWE START!"

Nu deze "leiders" naar huis vliegen en de volgende fasen aan hun afgevaardigden toevertrouwen, mogen de lopende onderhandelingen worden gevoerd in een geest van solidariteit, openheid voor onze huidige realiteit en de bereidheid om opnieuw te beginnen vanaf de plaats waar we ons nu bevinden.

Dag 2: De top van wereldleiders is het belangrijkste punt op de agenda van COP26 vandaag

Hoe ziet "leiderschap" eruit, op een bijeenkomst waar zoveel op het spel staat en zoveel belangen op het spel staan?

Wij stellen voor dat het betekent te beginnen met eerlijkheid. Kunnen onze leiders en onderhandelaars de moed opbrengen om de waarheid te zeggen over onze huidige situatie - inclusief het eeuwenlange afschuwelijke gedrag van een rechthebbende minderheid dat tot deze situatie heeft bijgedragen en de armsten het minst in staat heeft gesteld om het hoofd boven water te houden? Tot nu toe duidelijk niet: dit is de 26e bijeenkomst en op dit moment gaat het nog steeds de verkeerde kant op.

In het Deep Adaptation Forum geloven we in het onder ogen zien van moeilijke en soms ongemakkelijke waarheden - over de toestand van de wereld en over onszelf. Ons doel is dit te (leren) doen met moed, mededogen en respect, en elkaar te steunen in het leren en afleren van veel dingen op een reis naar samenwerking, veerkracht en rechtvaardigheid.

Leiderschap in crisissituaties als deze ziet er vaak anders uit dan in het bedrijfsleven. In plaats van te steunen op zelfverzekerde, goed opgeleide, charismatische en vaak gerechtigde personen, kan het om een ander model gaan: dit werd benadrukt in een recente blogpost waarin wij de bijdrage van professor Jonathan Gosling aan het nieuwe boek van de professoren Jem Bendell en Rupert Read, "Deep Adaptation: Navigating the Realities of Climate Change". (U kunt lees het hier). Professor Gosling spreekt welsprekend over de behoefte aan leiders die gezegend zijn met nederigheid - de nederigheid om te luisteren en te leren van anderen, om hun eigen beperkingen te erkennen, en zelfs om hun rol op te geven wanneer de tijd rijp is. Mogen allen die ons leiden tijdens de klimaatonderhandelingen in Glasgow gezegend zijn met die nederigheid.

Dag 1: De opening van de bijeenkomst.

Vandaag, 31 oktober 2021, is de openingsdag van de 26e Conferentie van de Partijen over klimaatverandering (COP26). Die vindt plaats in Glasgow, en de stad zit bomvol. Collega's en vrienden hebben het over drukke straten, moeilijkheden om zich te verplaatsen en overal opgewonden reünies wanneer oude bondgenoten elkaar ontmoeten in een sfeer die een onstuimige mix is van hoge verwachtingen en gedempte verwachtingen.

De aanloop naar het evenement is vol drama; zullen de Australiërs gaan? Zal China gaan? En wat te denken van degenen die er niet bij kunnen zijn, maar er wel bij zouden moeten zijn: door kosten, reisbeperkingen en COVID-isolatievoorschriften lijkt het onwaarschijnlijk dat enkele van de zwaarst getroffen landen, zoals Vanuatu, hun hoogste regeringsafgevaardigden kunnen sturen. Dit brengt hun kansen op een goed resultaat in gevaar.

COP26 wordt aangeprezen als een "laatste kans" voor de wereldleiders om in te stemmen met de veranderingen die zo hard nodig zijn. Misschien, maar misschien ook niet. Maar vandaag hebben wij in het Deep Adaptation Forum (www.deepadaptation.info) houden vast aan de hoop dat alle partijen - vooral zij die het leeuwendeel van de macht in handen hebben - zullen onderhandelen met eerlijkheid, goede wil en inzet, rekening houdend met de behoeften van de meest kwetsbare gemeenschappen ter wereld.

Elke dag plaatsen we een reactie op wat er gebeurt op COP26.