COP26 - ένας καθημερινός προβληματισμός

COP26 ημέρα 13. Το τέλος πλησιάζει....ή ίσως και όχι

COP26, και μετά από ένα φρενήρες δεκαπενθήμερο είναι η (προβλεπόμενη) τελευταία ημέρα των διαπραγματεύσεων και της σύνταξης σχεδίων... αν και ήδη φαίνεται ότι αυτές θα διαρκέσουν πολύ τη νύχτα, και ίσως αύριο και αργότερα.

Κάποιοι χαρακτηρίζουν την COP αποτυχία, ενώ άλλοι λένε ότι πρέπει να την υποδεχτούμε με "συγκρατημένη αισιοδοξία" - ότι και μόνο το γεγονός ότι κάποια πράγματα βρίσκονται στο τραπέζι, έστω και με υδαρείς δεσμεύσεις, είναι ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός.

Όπως και να 'χει, είναι σαφές ότι δεν θα είναι αρκετό για να εξασφαλίσει ένα ασφαλές και ακμαίο μέλλον για εμάς και τους συντρόφους μας στον πλανήτη- αυτό το σημείο το έχουμε περάσει εδώ και καιρό.

Αυτό που ήταν πολύ όμορφο ήταν η δέσμευση των αγωνιστών και των ακτιβιστών, που έβαλαν ακατάπαυστα και μερικές φορές με χαρά το πάθος τους - και μερικές φορές τον εαυτό τους - σε κίνδυνο για το συμφέρον της κλιματικής δικαιοσύνης. Δεν είναι γι' αυτούς οι αναίτιες διαμαρτυρίες ότι μπορούμε, με μερικές αλλαγές, "να διατηρήσουμε τον τρόπο ζωής μας" (ποιο είναι αυτό το "εμείς", για το οποίο μιλάτε, παγκόσμιο βόρειο αρσενικό; ένα ελάχιστο ποσοστό του πλανήτη). Και είναι αυτό πραγματικά μια φιλοδοξία που αξίζει τον κόπο;

Τι σας συνέβη, εσείς οι ιθύνοντες και οι "ηγέτες"; Τι συνέβη σε εσάς, πλούσιοι ναρκισσιστές που πιστεύετε ότι οι αξίες της ανθρωπιάς και του σεβασμού αυτού του κόσμου δεν ισχύουν για εσάς; Εσείς οι καημένες ψυχές, φαίνεται να είστε... ποιο είναι το αντίθετο της εξέλιξης - να υποχωρείτε, ή να υποχωρείτε, ή με άλλο τρόπο να υποχωρείτε πίσω σε κάποιο είδος πνευματικής αρχέγονης γλίτσας, υποθέτω.

Αν ευθυγραμμίσετε τη δύναμή σας με τα χρήματα που ελέγχετε, τις επιχειρήσεις, τις ζωές, δίνετε μια τεράστια ομηρία (τον εαυτό σας) στην τύχη. Όταν αυτά τα πράγματα σας προδώσουν, δεν υπάρχει τίποτα για να βασιστείτε.

Πολλοί από εμάς, απλοί άνθρωποι, κάναμε τα ίδια λάθη στην πορεία, ακόμη και αν δεν βρεθήκαμε να ανεβαίνουμε σε αυτή τη συγκεκριμένη κλίμακα αξιών στα δικά σας μεθυστικά ύψη- οι περισσότεροι άνθρωποι, ίσως, εξακολουθούν να το κάνουν. Κανονικοποιώντας την αποκτήνωση, κανονικοποιώντας την αμυντικότητα.

Ποιος σας έκανε αυτή τη ζημιά; Ποιος σας οδήγησε να πιστέψετε ότι αξίζετε κάτι, αξίζετε, αξίζετε μόνο αν έχετε χρήματα και κύρος και έλεγχο πάνω σε ανθρώπους και γεγονότα; .....Αυτό είναι μια τόσο εύθραυστη "δύναμη", και ως άνθρωπος μπορείτε να είστε πολύ περισσότερα. Όταν θα είστε έτοιμοι - και σας παρακαλώ, μάλλον νωρίτερα παρά αργότερα, αλλά πρέπει να είναι όταν ΕΣΕΙΣ είστε έτοιμοι - ελάτε να μας ακολουθήσετε.

Ελάτε μαζί μας όσοι μαθαίνουμε ότι η δύναμη δεν χρειάζεται να εξαρτάται από τον έλεγχο- ότι μπορούμε να απολαμβάνουμε τις αληθινές χαρές της ζωής - την κοινότητα, τη σύνδεση, την ασφάλεια που προέρχεται από τη γνώση ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν αν το χρειαστείς- μια ανάσα από τον αέρα του δάσους ή (αν είστε εγώ) μια ανάσα από το θαλασσινό νερό όταν κολυμπάτε άγρια... την αγάπη και την αφοσίωση ενός σκύλου- την αναγνώριση μιας σκέψης, σε ένα καλογραμμένο βιβλίο. Το χαμόγελο κάποιου που βοήθησες. Η χαρά της "σπατάλης" (και δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα) ενός απογεύματος.....

Μερικές φορές φλερτάρω με τον θυμό, με την οικονομική δύναμη που ελέγχετε αλλά αρνείστε να μοιραστείτε ή έστω να χρησιμοποιήσετε σωστά, επειδή φοβάστε πολύ και επειδή ο εγωισμός σας βασίζεται σε αυτήν.

Και μερικές φορές - μερικές φορές - νιώθω οίκτο. Επειδή υπάρχει ένας κόσμος, ή ίσως εννοώ μια ζωή, που προσφέρεται - εδώ, στο εδώ και τώρα - όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να κοιτάζουν κατάματα τα τρωτά τους σημεία- να μπαίνουν μέσα και να ξεπερνούν τους φόβους τους για τους ίδιους και τα παιδιά τους σε ένα μέλλον που θα είναι γεμάτο κλιματικές αλλαγές. Και να αποφασίσουν ότι, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα - ίσως τώρα πέρα από τον έλεγχο του καθενός, υπάρχει πάντα ένας καλός λόγος να κάνουμε το σωστό. Όχι μόνο επειδή νιώθουμε καλύτερα ή επειδή βοηθάμε κάποιον άλλο, αλλά επειδή απλά είναι. Και επειδή είναι έτσι, είμαστε.

COP26 Ημέρα 11. Μιλώντας για μεταφορές, αλλά με λάθος κατεύθυνση

Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που εξακολουθούν να αισθάνονται ενθουσιασμένοι για την πορεία των διαπραγματεύσεων - εκτός από εκείνους που θα επωφεληθούν από τις πρωτοβουλίες για το "πράσινο" της οικονομίας, αν και αυτό φαίνεται να σημαίνει ένα χρώμα παρόμοιο με αυτό των ξεθωριασμένων χαρτονομισμάτων του δολαρίου.

Είναι βαθύτατα καταθλιπτικό να διαβάζουμε για τη δημιουργία ενός νέου χρηματοπιστωτικού οχήματος - της "Εταιρείας Φυσικών Περιουσιακών Στοιχείων", η οποία θακρατήστε
τα δικαιώματα στις υπηρεσίες οικοσυστήματος που παράγονται σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι γης, υπηρεσίες όπως η δέσμευση άνθρακα ή το καθαρό νερό.'Αυτό είναι ένα εκτιμώμενο ποσό περιουσιακών στοιχείων αξίας $4 τετράκις εκατομμυρίων, ή εμπορευματοποιημένη φύση, μέχρι στιγμής προφανώς.... και διαφημίζεται ως μια οδός προς μια πιο βιώσιμη οικονομία.

Δεν είναι.

Οι προσπάθειες να δοθεί μια χρηματική αξία στη φύση δεν είναι καινούργιες: εδώ και δεκαετίες γίνονται προσπάθειες να αποτιμηθεί η αξία διαφόρων πτυχών του περιβάλλοντος... από την αξία των μελισσών και άλλων επικονιαστών για τη γεωργική βιομηχανία, που επικονιάζουν τις καλλιέργειες τροφίμων, μέχρι τη βαριά εργασία που κάνουν τα φυτά για τον καθαρισμό του νερού και του αέρα.

Αλλά το να αποφασίζουμε για την "αξία" της φύσης μόνο με όρους χρημάτων είναι επικίνδυνα περιοριστικό... όλοι γνωρίζουμε ότι τα πράγματα που έχουν πραγματικά σημασία δεν μπορούν να γίνουν εμπορεύσιμα, είτε μιλάμε για την αγάπη ή τη συντροφικότητα, είτε για μια όμορφη θέα, μια στιγμή γαλήνης, ένα αίσθημα ασφάλειας - ή για τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις των μυκηλίων κάτω από τα πόδια μας.

Όπως η αύξηση του ΑΕΠ είναι ένας ανόητος, μονοδιάστατος, ξεπερασμένος τρόπος μέτρησης της "προόδου" της δεκαετίας του 1980, έτσι είναι και κάθε προσπάθεια να εκφραστεί η αξία του περιβάλλοντος σε νομισματικούς όρους. Θεωρεί ότι η φύση δεν έχει μεγαλύτερη αξία από τη χρηστική της αξία για την ανθρωπότητα, πράγμα που είναι ναρκισσιστικό και ηλίθιο- τις περισσότερες φορές, δεν καταλαβαίνουμε ακόμη καν τα οφέλη που αποκομίζουμε από το να είμαστε μέρος του όμορφου, ασύλληπτα πολύπλοκου συστήματος που μας συντηρεί. Οπότε - αν το αποτιμήσουμε λάθος, τι γίνεται τότε; Ως πρώην διαχειριστής αμοιβαίων κεφαλαίων, γνωρίζω καλά τους κινδύνους της λανθασμένης αποτίμησης των περιουσιακών στοιχείων- πάντα κάποιος πρέπει να πληρώσει. Το διακύβευμα, όταν πρόκειται για τον πλανήτη μας, είναι πολύ, πολύ υψηλότερο, και θα υπάρξουν πολλοί, πολλοί άνθρωποι που θα πληρώσουν το λογαριασμό.

Εν πάση περιπτώσει, δεν θέλω καν να αποκαλώ τις εκδηλώσεις της φύσης "πόρους", διότι αυτό τις υποβαθμίζει σε περισσότερα πράγματα για να τα καταναλώσουμε και να τα πετάξουμε. Αλλά ακόμη και αν ήταν, δεν θα έπρεπε (και ηθικά δεν μπορεί) να είναι προς πώληση. Αν "ανήκουν" σε κάποιον, ανήκουν σε όλους μας - και κυρίως σε εκείνους που φρόντισαν τη γη, διαχειρίστηκαν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, αγάπησαν τη φύση όπως θα αγαπούσε κανείς τους αγαπημένους του. Αυτό το τελευταίο τέχνασμα είναι μια κλοπή της γενναιοδωρίας της Γης, μια προσπάθεια να δημιουργηθεί έλλειψη κοινών "αγαθών", όπως ο αναπνεύσιμος αέρας και το πόσιμο νερό, πράγματα που θα έπρεπε να είναι (και που κατά τη διάρκεια της ζωντανής μνήμης ήταν) τόσο άφθονα όσο και δωρεάν.

Μετά θα βάλουν τιμή στην ελευθερία της σκέψης μας....

Μπορείτε να δείτε μια εξωτερική έκθεση από το "Unlimited Hangout" παρακάτω: ορισμένες πτυχές του τρόπου λειτουργίας των NACs δεν έχουν ακόμη διαφανεί.

Η εξαγορά της φύσης από τη Wall Street προχωρά με την έναρξη μιας νέας κατηγορίας περιουσιακών στοιχείων

COP26 Ημέρα 10: Σήμερα στο επίκεντρο το φύλο

...αλλά χρησιμοποίησα το δικό μου ποίημα (καλά, της Janet Lees) που αναφερόταν σε κάποια θέματα φύλου το βράδυ της Κυριακής. Είναι γεγονός ότι σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο από τη λιτότητα, το κλιματικό χάος και πολλά άλλα... είναι γεγονός.

Αλλά το εξάντλησα. Έτσι, αντί γι' αυτό, ορίστε μια υπέροχη συνέντευξη με τον πρόσφατα διορισμένο Συντονιστή Συντονιστών της DAF, Igor Polskiy: https://cometogether.me/igor-polskiy-biocentric-paradigm-shift-compassionate-action-and-post-crisis-hope/.

Σε αυτήν, ο Igor παίρνει συνέντευξη από τον David Baum του DAF - ο οποίος είναι γνωστός για την αξιοπρεπή και στοχαστική παρουσίαση πολλών συνεντεύξεων του DAF και άλλων συνεντεύξεων, συμπεριλαμβανομένων των περιοδικών εκδηλώσεων Facebook Live της Core Team. Αυτή η συνέντευξη με τον Igor είναι μια όμορφη συζήτηση, με τον David να εκμαιεύει τις απόψεις του σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος μπροστά στην κατάρρευση του τι μπορούμε να κάνουμε... και γιατί η ριζοσπαστική ελπίδα μπορεί να πλημμυρίσει μόλις παραιτηθούμε από την "ελπίδα" σε αποτελέσματα που είναι όλο και πιο απίθανα.

Είναι μια καταπληκτική, διορατική ακρόαση. Χαρίστε στα αυτιά σας μια απόλαυση.

https://cometogether.me/igor-polskiy-biocentric-paradigm-shift-compassionate-action-and-post-crisis-hope/

COP 26 Ημέρα 9: Η ημέρα μετά την ημέρα της ανάπαυσης

Ξέρω τι αισθάνομαι και αισθάνομαι αυτό που ξέρω; Αυτά τα ερωτήματα προέκυψαν καθώς αναλογιζόμουν το επίσημο ρεπό της Διάσκεψης των Μερών χθες, στις 7 Νοεμβρίου 2021.

Έχοντας μεγαλώσει σε μια ιουδαιοχριστιανική κουλτούρα, η ιδέα ότι η Κυριακή είναι ημέρα ανάπαυσης ήρθε γρήγορα στο μυαλό μου. Δεν ανήκω σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα - ο προβληματισμός μου για την 7η ημέρα ήταν μια προσπάθεια για την "ιερή" άποψη που έχω. Φάνηκε ότι οι μεταφυσικές σκέψεις βρίσκονταν στον αιθέρα, και όταν το πνεύμα σας κινεί.....

Διαλογίζομαι με τα μάτια μου ανοιχτά, αφήνοντας το περιβάλλον να με τυλίξει. Όταν το πετύχω, είναι μια εμπειρία για όλο το σώμα, ένα είδος κοινωνίας με τα φυτά του σπιτιού, τις γάτες και όλα όσα περνούν από το παράθυρο. Αυτό που γνωρίζω εκείνες τις στιγμές δεν κρατιέται συνειδητά στα μάτια, στον εγκέφαλο ή στο σώμα μου. Είναι μια ειρηνική αίσθηση εξαιρετικά εκτεταμένων και περιεκτικών ορίων. Αυτό που γνωρίζω/αισθάνομαι τον υπόλοιπο χρόνο - κινούμενος μέσα στην καθημερινή ζωή και παίρνοντας αποφάσεις - τείνει να μην είναι καθόλου ξεκούραστο.

Αυτό έχει σχέση με τη Βαθιά Προσαρμογή, δεδομένου ότι σίγουρα δεν πρόκειται να σκεφτούμε πώς θα βγούμε από αυτή τη δύσκολη θέση, ούτε και αυτοί που υποτίθεται ότι λαμβάνουν αποφάσεις στη Γλασκώβη. Καθώς το απρόβλεπτο γεννά το απροσδόκητο, θα αναγκαστούμε να νιώσουμε το δρόμο μας προς τα εμπρός. Δεν χρειαζόμαστε μια μέρα ξεκούρασης, αλλά έναν πλούτο χρόνου για να εξασκηθούμε στο να αγκαλιάζουμε το παρόν, ακριβώς όπως είναι, σε μια κοινότητα που περιλαμβάνει και περικλείει όλους τους άλλους.

Σε όσους επιδιώκουν στρατηγικές μετριασμού και στόχους με διαπραγμάτευση, η πρόταση αυτή μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά ανεφάρμοστη. Ωστόσο, η προσαρμογή, κατά βάθος, προετοιμάζει και ενισχύει την ικανότητά μας να κινούμαστε με χάρη προς κάθε κατεύθυνση. Πρέπει να παίρνουμε περισσότερες μέρες άδεια και να τις χρησιμοποιούμε για να ξεκουραζόμαστε και να εξασκούμαστε, γιατί ό,τι κι αν συμβεί στη συνέχεια θα χρειαστεί κάθε ικμάδα του σθένους και του πνεύματός μας.

Υ.Γ. Αν η ημέρα ανάπαυσης στον πολιτισμό σας περιλαμβάνει τη συνήθεια της δεκάτης, παρακαλώ να θυμάστε ότι αυτή η κοινότητα ποιμαίνεται από το Φόρουμ Βαθιάς Προσαρμογής. Για περισσότερες πληροφορίες και για να κάνετε δωρεές, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα https://opencollective.com/deep-adaptation-forum.

Ημέρα 8 της COP26: μια μέρα ξεκούρασης

Σήμερα, Κυριακή, είναι ημέρα ρεπό για τους διαπραγματευτές και άλλους επίσημους προσκεκλημένους της COP26 στη Γλασκώβη. Αναμφίβολα, θα το χρειαστούν πολύ- ενώ έχουμε ακούσει κάποιες ενθαρρυντικές δηλώσεις, πολλές λεπτομέρειες πρέπει ακόμη να καθοριστούν. Θα οδηγήσει σε καλά αποτελέσματα ή όλα αυτά θα είναι απλώς καυτός αέρας; Όπως συμβαίνει με οτιδήποτε πολύπλοκο, που είναι συνυφασμένο με συμφέροντα, η αλήθεια θα βρίσκεται μάλλον κάπου στο ενδιάμεσο διάστημα.

Φαίνεται λοιπόν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να μοιραστούμε μαζί σας αυτό το αιχμηρό, καίριο ποίημα της συντάκτριας ποίησης του DAF και καταξιωμένης ποιήτριας, Janet Lees. Ευχαριστούμε, Janet!

Θερμός αέρας

Στις συνομιλίες, μια αόρατη γυναίκα ακούει

σε όρθιες πέτρες ανθρώπων. Έρχονται 

από τον μακρινό βορρά, όπου η γη αιμορραγεί από πετρέλαιο.

Κάνουν τον αέρα ζεστό με τα πολυάσχολα στόματά τους.

Η αναπνοή τους μπαίνει σε σωλήνες και καλώδια, 

στους πνεύμονες της γυναίκας. 

Το κουβαλάει πίσω στο χωριό της, 

όπου τα οστά της γης εξέχουν μέσα από το δέρμα της,

καίγοντας τα πόδια των παιδιών που περπατούν για νερό

που παρευρίσκονται πουλιά που φορούν νεκρικές στολές. 

Ανοίγει το στόμα της για να μιλήσει 

και βγαίνει η θερμότητα των πετρελαιάδων. 

Το αγόρι του γείτονά της, ο Ντέιβιντ, το παίρνει με όλη του τη δύναμη,

ένα φλόγιστρο να ξεγυμνώνει τα οστά του. 

Η καυτή καταιγίδα ταξιδεύει γρήγορα, ανοίγοντας ρωγμές 

που τρώνε ελέφαντες ολόκληρους, ρουφώντας τη γη 

καμένο δέρμα μέχρι την άκρη του διαστήματος, 

όπου μετατρέπεται σε σκόνη και παρασύρεται πίσω προς τα κάτω 

σε τάφους γεμάτους ξύλα που σημαδεύονται μόνο από πέτρες - 

κανένα ίχνος των λέξεων που χρησίμευαν ως φτυάρια.

Janet Lees, https://janetlees.weebly.com/. Αρχικά δημοσιεύτηκε στην ανθολογία Planet in Peril, Fly on the Wall Press. (https://www.flyonthewallpress.co.uk/planet-in-peril)

Ημέρα 7: Ποιος ακριβώς δίνει προσοχή στην COP26;

Το σημερινό θέμα στη Γλασκώβη είναι η Φύση, και όμως μια τέτοια διαμόρφωση πέφτει ακριβώς στην ίδια παγίδα που είναι η αιτία της δυσπραγίας μας. Η τοποθέτηση αυτού του πράγματος που αποκαλούμε "Φύση" πάνω ή έξω ή χωριστά από το βασίλειο του ανθρώπινου είδους είναι ένα σαγηνευτικό τέχνασμα της διάνοιας. Φύση - αυτό το πράγμα εκεί πέρα στην άλλη πλευρά του παραθύρου, του φράχτη, του δρόμου. Λες και δεν είμαστε αναπόσπαστο μέρος αυτής της αλληλοεξαρτώμενης ζωντανής οντότητας που ονομάζουμε Γη! Λες και η Γη δεν έχει καμία σχέση με την άνοδο κάθε όντος που μοιράζεται αυτόν τον τόπο μαζί της και μεταξύ τους.

Ποιος ακριβώς δίνει προσοχή στην COP; Υποθέτουμε ότι η Φύση δεν το κάνει. Οι φάλαινες είναι απασχολημένες με την ενσωμάτωση της ουσίας της φαλαινοθηρίας, τα μανιτάρια βγάζουν μανιτάρια με το ριζωματικό τους περιεχόμενο, τα ποτάμια και οι ωκεανοί δημιουργούν εκβολές όπου συναντιούνται, και ούτω καθεξής. Ωστόσο, αντίθετα, η Φύση είναι η μόνη που προσέχει, όπως δείχνει η λογική και η καλή λογική της παραπάνω παραγράφου. Το COP είναι απλώς μια εκδήλωση του ανθρώπου που είναι άνθρωπος, όπως μόνο η Γη θα ήθελε να είμαστε. Κάποιοι από εμάς νοιάζονται για το τι συμβαίνει, ένας σημαντικός αριθμός του είδους μας είναι πλήρως απασχολημένος με το να κρατάει τις οικογένειές του ζεστές και ταϊσμένες, και άλλοι απλά δεν δίνουν δεκάρα για το τι συμβαίνει ή αντιτίθενται ενεργά στο εγχείρημα. Όλα αυτά πρέπει να είναι η προτίμηση της Γης αυτή τη στιγμή, όσο κι αν φαίνεται αντίθετο.

Έτσι, η COP αναπόφευκτα θα απογοητεύσει τους ανθρώπους που δίνουν προσοχή... και τι έγινε. Ένα φρικτό γεγονός εξαφάνισης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, και όμως κάθε νέα μέρα είναι επίσης μια Κάμβρια έκρηξη έρωτα, αφθονίας και ζωτικότητας, η οποία θα συνεχιστεί μέρα παρά μέρα για μερικά δισεκατομμύρια χρόνια ακόμα. Η εσωτερίκευση της θέσης μας μέσα σε μια τέτοια "Φύση" είναι μια ευκαιρία να (ξανα)μάθουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας - και "ο εαυτός μας" ισούται με όλα όσα κατηγοριοποιούμε ως ανθρώπους και Φύση και φάλαινες και μανιτάρια και παλιρροϊκές εκβολές ποταμών.

Πολλές δραστηριότητες που διοργανώνονται από το Φόρουμ Βαθιάς Προσαρμογής έχουν ως στόχο να βοηθήσουν στην προώθηση αυτής της κατανόησης, συμπεριλαμβανομένων των Earth Listening, Wider Embraces, Deep Relating και πολλών άλλων που παρατίθενται στο DeepAdaptation.info/events. "Εμείς" στην κοινότητα DA εκτιμούμε την προσπάθεια που κάνετε "εσείς" για να ενεργοποιήσετε και να ενσαρκώσετε την αλληλεξάρτηση που βρίσκεται στην καρδιά της αμοιβαίας ευημερίας "μας". Εμπρός στην Ημέρα COP #8 και σε κάθε άλλη ημέρα με κεφαλαίο D που θα έρθει.

Ημέρα 6: Να τι σας ευχόμαστε, να τι χρειαζόμαστε από εσάς

Ζητώ συγγνώμη για την παύση των δύο ημερών, δυστυχώς έμεινα αποκλεισμένος σε αυτό που εμείς οι Manxies αποκαλούμε "το άλλο νησί", αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν αποκαλούμε "ηπειρωτική χώρα". Παρακολουθούσα όμως την COP26, και αναμφίβολα το ίδιο και κάποιοι από εσάς. Είναι ένα ταξίδι με σκαμπανεβάσματα, έτσι δεν είναι....; Η σημερινή ημέρα ήταν αφιερωμένη στους νέους, και πραγματοποιήθηκαν κάποιες τεράστιες συγκεντρώσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις, βλέπουμε καλύτερη "ηγεσία" - αν για ένα λεπτό θεωρήσουμε ότι αυτό σημαίνει να εμπνέουμε και να παρακινούμε τους άλλους και να διαμορφώνουμε μια περιεκτική, ουσιαστική δράση - από αυτούς τους νέους παρά από κάποιους από τους λεγόμενους ενήλικες.

Το σκεφτόμουν αυτό όταν συμμετείχα σε μια καθημερινή συγκέντρωση και αγρυπνία σήμερα το πρωί, για να κρατήσουμε όλους όσους βρίσκονται στη Γλασκώβη (ιθύνοντες, διαπραγματευτές και αγωνιστές) στις καρδιές μας για παρηγοριά, θάρρος και συμπόνια. Ακόμα κι αν υποψιάζεστε, όπως εγώ, ότι θα υπάρχει περισσότερος "θόρυβος από το σήμα" και πολλοί τίτλοι με ελάχιστες λεπτομέρειες πίσω από αυτούς.... ακόμα και τότε, ακόμα και τότε η ολόψυχή τους αξίζει φροντίδα. Όλη αυτή η εύθραυστη ελπίδα, το θάρρος και η αγάπη. Και αυτοί... θα να ακουστεί.

Σε κάθε περίπτωση, τελειώσαμε την πρωινή αγρυπνία με μια τέλεια ευλογία, για όσους διαπραγματεύονται στην COP26. Ήταν το "A Blessing for One Who Holds Power" του John O'Donohue. Παρακάτω, θα βρείτε μια ηχογράφηση του ίδιου του ανθρώπου που διαβάζει το έργο του- μετά, το κείμενο. Απολαύστε το, και αν ασκείστε σε αυτό το είδος πίστης, ίσως να το ευχηθείτε σε αυτούς που το χρειάζονται περισσότερο....

Μια ευλογία για κάποιον που κατέχει την εξουσία

Είθε το χάρισμα της ηγεσίας να ξυπνήσει μέσα σας ως κλίση,

Να έχετε κατά νου την πρόνοια που σας καλεί να υπηρετήσετε.

Όπως ψηλά πάνω από τα βουνά ο αετός ανοίγει τα φτερά του,

Είθε η προοπτική σας να είναι μεγαλύτερη από τη θέα από τους πρόποδες.

Όταν ο δρόμος είναι επίπεδος και βαρετός σε περιόδους γκρίζας αντοχής,

Είθε η φαντασία σας να συνεχίσει να προκαλεί ορίζοντες.

Όταν η δίψα καίει σε περιόδους ξηρασίας,

Είθε να είστε ευλογημένοι να βρείτε τα πηγάδια.

Είθε να έχετε τη σοφία να διαβάζετε το χρόνο με σαφήνεια

Και να ξέρετε πότε ο σπόρος της αλλαγής θα ανθίσει.

Στην ακοή σου να υπάρχει ένα ιερό

Για την ακινησία όπου γεννιέται η διαύγεια
Είθε το έργο σας να διαπνέεται από πάθος και δημιουργικότητα

Και να έχετε τη σοφία να εξισορροπήσετε τη συμπόνια και την πρόκληση.

Είθε η ψυχή σας να βρει την ευγένεια

Να ξεφύγετε από τη φουρτούνα των μικρών μετριοτήτων.

Είθε η δύναμή σας να μη γίνει ποτέ κέλυφος

όπου η καρδιά μας θα ατροφεί σιωπηλά.

Είθε να καλωσορίσετε την ευπάθειά σας

ως το έδαφος όπου η θεραπεία και η αλήθεια ενώνονται.

Είθε η ακεραιότητα της ψυχής να είναι το πρώτο σας ιδανικό,

την πηγή που θα καθοδηγήσει και θα ευλογήσει το έργο σας.

John O'Donohue: από το βιβλίο του, Benedictεμάς...διαθέσιμο εδώ: https://www.johnodonohue.com/store

Ημέρα 3: ...και μετά πήγαν σπίτι τους.

Σήμερα, την τρίτη ημέρα της COP, πραγματοποιήθηκε επίσης το δεύτερο μέρος της Συνόδου Κορυφής των ηγετών του κόσμου. Υπήρξαν παθιασμένες ομιλίες, κάποιες δεσμεύσεις, κάποιες απογοητεύσεις. Αν αυτοί είναι οι ηγέτες μας, πού μας οδηγούν; Ποιος ξέρει, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν πλέον "κάνει το χρέος τους" και έχουν εγκατασταθεί με ασφάλεια στα ιδιωτικά τους τζετ, κατευθυνόμενοι προς τα σπίτια τους, ενώ οι συνομιλίες περνούν από τη ρητορική στη λογομαχία.

Πολλά μέλη της κοινότητας του DAF θεωρούν τη διαδικασία πραγματοποίησης αλλαγών στην κλίμακα που απαιτείται ως "εσωτερική δουλειά" - ότι η σωστή διαβίωση μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να κάνουν σωστά πράγματα, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα (και ανεξάρτητα από αυτά). Για μένα, ο ερμηνευτής Raimon Panikkar το συνοψίζει όμορφα αυτό στις "εννέα σούτρες για να ζεις σύμφωνα με τις οποίες πρέπει να ζεις". Λέει: "Η ζωή είναι μια από τις πιο δυνατές και πιο σημαντικές από όλες τις άλλες:

"Έχω δώσει στον εαυτό μου εννέα κανόνες ή σούτρας:
1. Να ξεκινήσω από τον εαυτό μου (χωρίς να προσπαθώ να αλλάξω τους άλλους).
2. Να ξεκινήσω από μέσα μου (άρα, χωρίς ώθηση από έξω).
3. Να ανοίξω τον εαυτό μου στο σύνολο της πραγματικότητας (όχι σε μια "εξειδικευμένη" πνευματικότητα).
4. Ξεκινήστε από εκεί που βρίσκομαι εγώ ο ίδιος... δεν περιμένω το ιδανικό σημείο εκκίνησης. Για παράδειγμα: μόλις αποκτήσω χρήματα, μόλις παντρευτώ κ.λπ...
5. Μην εξετάζετε τις συνέπειες. Εδώ χρειάζεται καθαρή καρδιά: διαφορετικά θα φοβηθεί κανείς. Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει όλες τις συνέπειες εκ των προτέρων, ούτε καν ένας υπολογιστής.
6. Να είστε αλληλέγγυοι - άρα όχι απομονωμένοι. Η μοναξιά δεν χρειάζεται να σημαίνει απομόνωση. Αλληλεγγύη μπορεί να σημαίνει ομάδα, οικογένεια, φίλοι, οτιδήποτε.
7. Να είστε αυτοτροφοδοτούμενοι - επομένως, χωρίς εξωτερική βοήθεια, χωρίς προκαθορισμό, χωρίς σταθερό στόχο. Ο αληθινός εαυτός δεν μπορεί ποτέ να παρακινηθεί από έναν στόχο!
8. Να μην είστε βίαιοι - να μην καταπονείτε τη θέληση, να μην θέλετε να ξεπεράσετε τίποτα. Διαφορετικά, απλώς καταπιέζετε συνεχώς.
9. ΝΑ ΚΆΝΕΤΕ ΠΆΝΤΑ ΜΙΑ ΝΈΑ ΑΡΧΉ!"

Καθώς αυτοί οι "ηγέτες" επιστρέφουν στην πατρίδα τους, αναθέτοντας τα επόμενα στάδια στους αντιπροσώπους τους, μακάρι οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις να διεξαχθούν με πνεύμα αλληλεγγύης, με άνοιγμα στην τρέχουσα πραγματικότητά μας και με προθυμία να ξεκινήσουμε από την αρχή, ακριβώς από εκεί που βρισκόμαστε τώρα.

Ημέρα 2: Η Σύνοδος Κορυφής των παγκόσμιων ηγετών είναι το κύριο θέμα της ημερήσιας διάταξης της COP26 σήμερα

Πώς μοιάζει η "ηγεσία", σε μια συγκέντρωση που επενδύεται με τόσα πολλά να διακυβεύονται και τόσα πολλά συμφέροντα;

Θα προτείναμε ότι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεκινήσετε με ειλικρίνεια. Μπορούν οι ηγέτες και οι διαπραγματευτές μας να είναι αρκετά γενναίοι ώστε να δηλώσουν την αλήθεια της σημερινής μας δυσχερούς κατάστασης - συμπεριλαμβανομένων των αιώνων απαράδεκτης συμπεριφοράς εκ μέρους μιας δικαιούμενης μειοψηφίας που συνέβαλαν σε αυτή τη δυσχερή κατάσταση και άφησαν τους φτωχότερους σε λιγότερο καλή θέση για να την αντιμετωπίσουν; Μέχρι σήμερα, προφανώς όχι: αυτή είναι η 26η τέτοια συνάντηση και προς το παρόν, η πορεία εξακολουθεί να είναι προς τη λάθος κατεύθυνση.

Στο Φόρουμ Βαθιάς Προσαρμογής, πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε δύσκολες και μερικές φορές άβολες αλήθειες - σχετικά με την κατάσταση του κόσμου και τους εαυτούς μας. Στόχος μας είναι να (μάθουμε να) το κάνουμε αυτό με θάρρος, συμπόνια και σεβασμό, και να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλον στο να μαθαίνουμε και να ξεμαθαίνουμε πολλά πράγματα σε ένα ταξίδι προς τη συνεργασία, την ανθεκτικότητα και τη δικαιοσύνη.

Η ηγεσία σε κρίσεις όπως αυτές συχνά μοιάζει διαφορετική από εκείνη που περνάει για ηγεσία στον εταιρικό κόσμο. Αντί να βασίζεται σε άτομα με αυτοπεποίθηση, μορφωμένα, χαρισματικά και συχνά με δικαιώματα, μπορεί να περιστρέφεται γύρω από ένα διαφορετικό μοντέλο: αυτό τονίστηκε σε μια πρόσφατη ανάρτηση στο ιστολόγιο όπου εξετάσαμε τη συμβολή του καθηγητή Jonathan Gosling στο νέο βιβλίο που επιμελήθηκαν οι καθηγητές Jem Bendell και Rupert Read, "Deep Adaptation: Πλοήγηση στις πραγματικότητες της κλιματικής αλλαγής". (Μπορείτε να διαβάστε το εδώ). Ο καθηγητής Gosling μιλάει εύγλωττα για την ανάγκη για ηγέτες ευλογημένους με ταπεινότητα - την ταπεινότητα να ακούν και να μαθαίνουν από τους άλλους, να αναγνωρίζουν τα δικά τους όρια και μάλιστα να παραιτούνται από το ρόλο τους όταν είναι η κατάλληλη στιγμή. Είθε όλοι όσοι μας καθοδηγούν στις διαπραγματεύσεις για το κλίμα στη Γλασκώβη να είναι ευλογημένοι με αυτή την ταπεινότητα.

Ημέρα 1: Η έναρξη της συνάντησης.

Σήμερα, 31 Οκτωβρίου 2021, είναι η ημέρα έναρξης της 26ης Διάσκεψης των Μερών για την κλιματική αλλαγή (COP26). Πραγματοποιείται στη Γλασκώβη και η πόλη είναι ασφυκτικά γεμάτη. Συνάδελφοι και φίλοι μιλούν για γεμάτους δρόμους, για δυσκολία στη μετακίνηση και παντού για ενθουσιασμένες επανενώσεις, καθώς οι παλιοί σύμμαχοι συναντιούνται σε μια ατμόσφαιρα που είναι ένα μεθυστικό μείγμα υψηλών ελπίδων και συγκρατημένων προσδοκιών.

Η προετοιμασία της διοργάνωσης ήταν γεμάτη δράματα- θα πάνε οι Αυστραλοί; Θα πάει η Κίνα; Και τι θα γίνει με εκείνους που δεν μπορούν να είναι εκεί, αλλά θα έπρεπε να είναι - εμποδισμένοι από το κόστος, τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς και τις απαιτήσεις απομόνωσης του COVID, ορισμένα από τα πιο πληγείσα κράτη του κόσμου, όπως το Βανουάτου, φαίνεται απίθανο να μπορέσουν να στείλουν τους υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αντιπροσώπους τους. Αυτό θέτει σε κίνδυνο τις πιθανότητές τους για ένα καλό αποτέλεσμα.

Η COP26 προβάλλεται ως η "τελευταία ευκαιρία" για τους ηγέτες του κόσμου να συμφωνήσουν στις αλλαγές που είναι τόσο απελπιστικά αναγκαίες. Λοιπόν - ίσως, και ίσως όχι. Αλλά σήμερα, εμείς στο Φόρουμ Βαθιάς Προσαρμογής (www.deepadaptation.info) διατηρούν την ελπίδα ότι όλα τα μέρη -ιδιαίτερα εκείνα που κατέχουν το μερίδιο του λέοντος της εξουσίας- θα διαπραγματευτούν με ειλικρίνεια, καλή θέληση και δέσμευση, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες των πιο ευάλωτων κοινοτήτων του κόσμου.

Κάθε μέρα θα δημοσιεύουμε ένα σχόλιο για το τι συμβαίνει στην COP26.